Kimseye etmem şikayet
Ağlarım ben halime… diyor ya bir şarkıda..
Ne desem ki bunca olandan sonra?
Kaybolmuşum ben kendi şehrimin sokaklarında. Ceplerimi doldurduğum kelimeler meğer içleri hava dolu balonlarmış.
Geriye ne kaldı, aynadaki yansımamdan başka..
Kendi uydurduğum bir lanet bu. Sonsuza dek yaşanmaya adanmış.
Özür dilerim.
Bu bahsi kapatalım…
Almış başını akıyor hayatım. Ne gözlerimin yaşarmasını ne de ellerimin titremesini dinliyor üstelik. İçim ise eskiliğinden kendini kaybetmiş, yıkık bir kent; taş taş üstünde, amaçsızca, kendilerinden vazgeçerek uzanmışlar adeta.
Havalar soğuyor hızla. Bahçemdeki erik ağaçları hazan renklerine bulandılar birbiri ardına. Yağmur yağdı sonra sokaklara. Baldırı çıplak yeller esti sabahlara. Birkaç yaprak daha eksildi dallardan.
Bir adam köşeyi döndü aceleyle.
Bir adam kentimin yıkık kapısından içeriye saldı kendini sevgiyle.
Anlayamadım.
Susuyorum sana kendimden habersiz, birkaç adam aya çıkıyor sonra. Kırmızı bir eşarpla sarıyorlar üstünü, üşümesin mehtaplı geceler diye. Gülümsüyorum boş sokaklarda başıboş gezerken ellerim ceplerimde. Susuyorum sana bunca zaman, bilerek ya da bilmeyerek kelimeler boğazıma diziliyor. Nedenini sorma, önünde durakaldığım o duvarı aşarsam aşık olacağım sana, hızla…
Yirmi iki yıl önce salıymış, günlerden 22 ekim..
Ben doğmuşum işte bugün lafı uzatmaya gerek var mı?!
Nice mutlu senelere kendime ..
Aşk dolu, huzur dolu, başarı dolu nice senelere !
Yeni başlangıçlara ihtiyacım vardı. İşte buradayım, eski ben, yeni bir sayfa…
Yorum